Information Management Model in Iran's Higher Education System: A Qualitative Study Based on Experts' Perspectives

Teimouri, Hamed; Azizabadi Farahani, Fatemeh; Khajeheian, Datis

Information Management Model in Iran's Higher Education System: A Qualitative Study Based on Experts' Perspectives

Document Type : Original Article

Authors

hamed teimouri ¹

fatemeh Azizabadi Farahani ²

datis Khajeheian ³

¹ دانشجو دکتری، گروه مدیریت امور فرهنگی و مدیریت رسانه‌ای، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران

² دانشیار،گروه مدیریت امور فرهنگی و مدیریت رسانه‌ای، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

³ Associate Professor, Department of Media Management and Business Communication, Faculty of Business Management, College of Management, University of Tehran, Tehran, Iran

Abstract

Iran's higher education system faces serious challenges in university public relations, leaving the scientific institution vulnerable to media crises and cognitive warfare. This research aims to design a localized information governance model in higher education and explain the transition pathway to the desired state. This qualitative study utilized a grounded theory approach. Data were collected through 22 semi-structured interviews with higher education and media experts and analyzed via three-stage coding.
The findings present a three-layer model across four dimensions. The "current state" indicates a marginal public relations role, isolated systems, one-way content, and blocked feedback loops. The "desired state" outlines a horizon of media governance, intelligent public opinion analysis, fact-based authority, and resilient social capital. Finally, to reach this horizon, the "transition state" proposes four strategies: structural agility, data-driven monitoring systems, communication protocols, and institutional transparency. Results indicate that exiting the current passivity requires elevating public relations to the level of strategic decision-making.

Keywords

Information management

media governance

Iranian higher education

strategic public relations

communication policy-making

احمدی، ا. (۱۳۹۵). نظام جامع اطلاع رسانی سازمان بسیج مستضعفین از دیدگاه متخصصان، سرآمدان و مدیران اطلاع رسانی بسیج [رساله دکتری]. دانشگاه علامه طباطبائی، دانشکده علوم ارتباطات.

باقری، ا.، و کریم‌اف، م. (۱۳۹۲). تحلیلی نقادانه از روند تاریخی آموزش عالی در ایران. جامعه‌پژوهی فرهنگی، ۴(۱)، ۲۳–۵۷.

باقری، م. ر. (۱۴۰۰). کاربردهای شبکه های اجتماعی در روابط عمومی. جامعه‌شناسی ارتباطات، ۴(۱)، ۴۵–۵۴.

بروجردی‌علوی، م.، زرین‌کفش، ل.، و مظفری، ا. (۱۳۹۷). الگوی موجود و مطلوب ساختار تشکیلاتی روابط عمومی دانشگاهها ی دولتی (بررسی دیدگاه مدیران روابط عمومی). مطالعات رسانه‌ای، ۱۳(۳)، ۱۰۹–۱۲۲.

بروجردی‌علوی، م.، فرقانی، م. م.، و رنجبر، م. (۱۳۹۵). الگوی شایستگی مدیران روابط عمومی با بهره‌مندی از رویکردهای نظری علم مدیریت و ارتباطات. مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی، ۳۳(۹)، ۱۲۹–۱۴۶.

تقی‌پور، ف.، و زمانی، ه. (۱۳۹۹). استاندارد روابط عمومی ایران. جامعه‌شناسی ارتباطات، ۱(۱)، ۹۳–۱۱۲.

دانائی‌فرد، ح.، الوانی، س. م.، و آذر، ع. (۱۳۹۱). روش‌شناسی پژوهش کیفی در مدیریت: رویکردی جامع. صفار.

دلاور، ع. (۱۳۸۰). روش تحقیق در روان‌شناسی و علوم تربیتی. ویرایش.

قاضی‌طباطبایی، م. (۱۳۹۰). اعتبار در پژوهش کیفی: مفاهیم و راهبردها. پژوهشهای آموزشی و تربیتی، ۲(۱)، ۹–۲۸.

قدیری، ا.، رضوی الهاشم، ب. (1389). کارکردهای روابط عمومی کارآمد در دانشگاهها. مدت، (74)، 54–59.

مارشال، ک.، و راسمن، گ. ب. (۱۳۷۷). روش تحقیق کیفی (ترجمه ع. پارسائیان و س. م. اعرابی). دفتر پژوهشهای فرهنگی.

متین‌سیرت، ا.، و مهدی‌پور، و. (۱۴۰۱). مدیریت بحران در روابط عمومی. جامعه‌شناسی ارتباطات، ۸(۲)، ۷۳–۸۴.

محمدرضا‌فردی، ع. م.، و همکاران. (۱۴۰۱). طراحی الگوی اطلاع رسانی قانون‌گذاری در دولت الکترونیک. مطالعات بین‌رشته‌ای در دانش راهبردی، ۱۲(۴۷)، ۷–۴۰.

مرادی، ف. (۱۴۰۰). بررسی تأثیر شبکه های اجتماعی در روابط عمومی (مطالعه موردی: شهرداری بابل). جامعه‌شناسی ارتباطات، ۴(۱)، ۲۵–۴۴.

مسعودی، ا. ع.، و اسلامی‌فرد، غ. ح. (۱۴۰۰). ارائه الگوی همگرایی شبکه های اجتماعی و خبرگزاری‌ها در چرخه اطلاع رسانی. مطالعات فرهنگ – ارتباطات، ۲۲(۵۵)، ۱۲۳–۱۵۲.

مهرابی، م. ر. (۱۴۰۱). راهبردهای ارتقای توانمندی روابط عمومی‌ها در رویارویی با دگرگونیهای امروز. جامعه‌شناسی ارتباطات، (۷)، ۳–۶.

موسوی، س. م. (۱۳۹۹). رسانه و چشم‌انداز آینده روابط عمومی؛ ظهور روابط عمومی نسل سوم. مطالعات هنر و رسانه، ۳(۲)، ۱۴۳–۱۶۶.

موسویان، س. م.، نیری، ش.، شجاعیان، ک.، و یوسفی، م. (۱۳۹۷). آینده‌پژوهی رسانه های دیجیتال نسل آتی با هدف سیاست‌گذاری. پشتیبان.

نادری، م.، شاه‌منصوری، ب.، و دادگران، س. م. (۱۳۹۹). نقش روابط عمومی کارآمد در دانشکده علوم توانبخشی. جامعه‌شناسی ارتباطات، ۱(۱)، ۵–۲۶.

نریمانی، ر. (۱۳۹۶). تدوین مدل مطلوب روابط عمومی نهادهای انقلاب اسلامی [رساله دکتری]. دانشگاه علامه طباطبائی.

ولی‌محمدی، ز. (۱۳۹۴). بررسی جایگاه روابط عمومی الکترونیک در تقویت و بالا بردن سرمایه اجتماعی کارکنان در دانشگاه علوم پزشکی ایران [پایان‌نامه کارشناسی ارشد]. دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی.

Almudallal, H., & Bakri, A. (2017). Strategic communication in universities: A framework for information management. Higher Education Policy, 30(3), 225–243.

Castells, M. (2009). Communication power. Oxford University Press.

Coombs, W. T. (2007). Ongoing crisis communication: Planning, managing, and responding (2nd ed.). Sage.

Flick, U. (2009). An introduction to qualitative research (4th ed.). Sage.

Grunig, J. E. (1992). Excellence in public relations and communication management. Lawrence Erlbaum.

Kaplan, A. M., & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite: The challenges and opportunities of social media. Business Horizons, 53(1), 59–68.

Kaverina, I. (2003). Public relations models in the context of education. Public Relations Review, 29(1), 22–35.

Kaverina, I., & Almudallal, H. (2017). Strategic communication in universities: A framework for information management. Higher Education Journal, 35(2), 34–45