منابع
۱.ابنخلدون. (۱۳۵۹). مقدمه (ترجمه محمد پروین گنابادی). تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
۲.آنتونی گیدنز. (۱۳۷۸). تجدد و تشخص (ترجمه ناصر موفقیان). تهران: نشر نی.
۳.بابایی، ح. (۱۳۹۹). تنوع و تمدن در اندیشه اسلامی. قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
۴.تافلر، ا.، و تافلر، هـ. (۱۳۷۶). به سوی تمدن جدید (ترجمه محمدرضا جعفری). تهران: سیمرغ.
۵.جعفری، م. ت. (۱۳۷۶). ترجمه و تفسیر نهجالبلاغه (جلد ۱). تهران: دفتر نشر اسلامی.
۶.جوهری، ا. ب. ع. (۱۹۸۴). صحاح اللغه (چاپ سوم). بیروت: دارالعلم.
۷.حسنزاده آملی، ح. (۱۳۸۲). هستی از منظر اسلام. قم: نشر فارابی.
۸..حسینیان، م. ب. (۱۳۹۱). علوم انسانی و تمدنسازی. بازیابیشده از http://isaq.ir/hoseiniyan.91/02/03
۹.خامنهای، س. ع. (۱۳۹۷). بیانیه گام دوم انقلاب خطاب به ملت ایران. بازیابیشده از http://farsi.khamenei.ir/message-content?id_41673
۱۰.خامنهای، س. ع. (بیتا). مجموعه بیانات. بازیابیشده از http://www.khamenei.ir
۱۱.خسروپناه، ع. (۱۳۸۵). فلسفههای مضاف. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
۱۲.خسروپناه، ع. (۱۳۹۲). در جستجوی علوم انسانی اسلامی: تحلیل وضعیت کنونی و ارائه راهبردهای آینده. تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
۱۳.ارتگای گاست، خ. (۱۳۷۶). انسان و بحران (ترجمه احمد تدین). تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
۱۴.دورانت، و. (۱۳۷۶). تاریخ تمدن (ترجمه احمد آرام، پاشایی و آریانپور، جلد ۱). تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
۱۵.دورکیم، ا. (۱۳۹۱). جامعهشناسی و فلسفه (ترجمه مرتضی ثاقبفر). تهران: انتشارات علم.
۱۶.دهخدا، ع. ا. (۱۳۷۷). لغتنامه دهخدا (چاپ دوم). تهران: دانشگاه تهران.
۱۷.دیلتای، و. (۱۳۸۸). مقدمهای بر علوم انسانی (ترجمه منوچهر صانعی درهبیدی). تهران: انتشارات ققنوس.
۱۸.راغب اصفهانی، ح. ب. م. (۱۴۱۲ق). المفردات فی غریب القرآن (تحقیق صفوان عدنان داوودی). دمشق: دارالعلم الشامیه.
۱۹.رجایی، ح. (۱۳۸۹). آفرینندگی، تفکر جانبی و باور دینی (درآمدی به تولید علوم انسانی اسلامی). اصفهان: انتشارات شهر من.
۲۰.رجبی، م. (۱۳۹۰). علل ناکارآمدی علوم انسانی موجود و راهکارهای تحول آن. فصلنامه علوم انسانی اسلامی، ۱(۱).
۲۱.روشه، م. ت. (۱۳۹۵). روششناسی علوم انسانی اسلامی از دیدگاه شهید صدر. قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
۲۲.شریفی، ا. ح. (۱۳۹۳). مبانی علوم انسانی اسلامی. تهران: آفتاب توسعه.
۲۳.شولتس، د. (۱۳۷۵). روانشناسی کمال (ترجمه گیتی خوشدل، چاپ ششم). تهران: نشر البرز.
۲۴.صدرالدین شیرازی، م. (۱۳۸۰). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة (جلد اول). تهران: بنیاد حکمت اسلامی صدرا.
۲۵.عطاس، س. م. ن. (۱۹۹۵). اسلام و دنیویگرایی (ترجمه احمد آرام). تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
۲۶.عمید، ح. (۱۳۷۱). فرهنگ فارسی عمید. تهران: امیرکبیر.
۲۷.فوکو، م. (۱۳۷۹). ایران روح یک جهان بیروح (ترجمه نیکو سرخوش و افشین جهاندیده). تهران: نشر نی.
۲۸.گلشنی، م. (۱۳۸۹). از علم سکولار تا علم دینی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
۲۹.گولدنر، آ. (۱۳۷۳). بحران جامعهشناسی غرب (ترجمه فریده ممتاز، چاپ دوم). تهران: شرکت سهامی انتشار.
۳۰.یونگ، ک. گ. (۱۳۸۵). انسان مدرن در جستجوی معنا. سیاست غرب، (۳۸)، ۱۱–۱۴.
۳۱.لوکاس، ه. (۱۳۶۶). تاریخ تمدن (ترجمه عبدالحسین آذرنگ). تهران: مؤسسه کیهان.
۳۲.مطهری، م. (۱۳۶۲). فطرت. تهران: انتشارات صدرا
1. Bakar, O. (1999). The history and philosophy of33.
2. Islamic science. Cambridge: Islamic Texts Society.34
3. Taylor, C. (2007). A secular age. Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University.35
4. Smith, L. T. (2003). Decolonizing methodologies: Research and indigenous peoples. London: Zed Books.
5. Barry, A., & Born, G. (Eds.). (2013). Interdisciplinarity: Reconfigurations of the social and natural sciences. London: Routledge.
6. Kuhn, T. S. (1962). The structure of scientific revolutions. Chicago: University of Chicago Press.
