1
گروه مدیریت دولتی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2
مدرس و دانش آموخته دکتری، جامعه شناسی اقتصادی توسعه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد گرمسار، گرمسار، ایران
چکیده
این مقاله به بررسی رابطه متقابل و حیاتی بین تحول در علوم انسانی و توسعه پایدار می‌پردازد. توسعه پایدار، مفهومی جامع با ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و زیست‌محیطی، نیازمند رویکردی بین‌رشته‌ای و تحول‌یافته در علوم انسانی است. علوم انسانی سنتی، با محدودیت‌های خود در فهم پیچیدگی‌های مسائل جهانی، نیازمند تحولاتی بنیادین در مبانی، روش‌ها و پارادایم‌ها است. این تحول شامل بین‌رشته‌ای شدن، پدیدارشناختی و تفسیری شدن، انتقادی بودن، بومی‌سازی و مسئله‌محور شدن است. مقاله استدلال می‌کند که تحول در علوم انسانی از طریق فراهم کردن فهم عمیق‌تر چالش‌های توسعه، توسعه رویکردهای اخلاقی و ارزشی، توانمندسازی جوامع، نوآوری در راه‌حل‌ها، فرهنگ‌سازی و توسعه مدل‌های بومی توسعه، به تحقق توسعه پایدار کمک می‌کند. از سوی دیگر، خودِ فرآیند توسعه پایدار نیز نیازمند بازنگری و تحول در علوم انسانی برای پاسخگویی به نیازهای پیچیده جوامع است. مقاله نتیجه می‌گیرد که سرمایه‌گذاری بر تحول در علوم انسانی، گامی اساسی در جهت تحقق اهداف توسعه پایدار در ابعاد مختلف آن محسوب می‌شود.
